Հայոց լեզու (09.19)

Վարդանը սփրթնեց, աչքերը մռայլ մի ցոլանքով, և նա վերջին հայացքով մի ակնթարթում կտրեց զորագնդերը: Նայեց նրանց, որոնք գնում էին դեպի սխրագործություն, որ չունի մահի երկյուղ: Ահռելի ուժը իր թիկունքում զգալով՝ վճռեց կռվել մինչև վերջին շունչը:  Շիփ-շիտակ զարկեց գետի մեջ՝ ուղիղ մատյան գնդի վրա: Հայկական այրուձիի զորագնդերը մխրճվեցին պարսիկների մեջ, սկսվեց մի ահավավոր նախճիր: Մատյան գունդը ընկրկեց և սկսեց հետ-հետ շրջվել՝ իրեն քաշելով պատառոտված ու շփոթված թևերը: Վարդանը մի ակնթարթ տատանվեց, բայց իսկույ ևետ մխրճվեց աջ թևը՝ Սունյաց ուղտադրուժ զորագնդերի մեջ, որոնք, չկարողանալով անդրադարձնել այդ հուժկու հարվածը, ժամանակ չունեցան սթափվելու: Մոլեգնել սկսեց ռամկական կռիվը այդ անարվեստ, բայց ոքելից կռիվը:  Թվում էր` վրիժառու դարերի կուտակված զայրույթն էր պորթկում բռնակալների դեմ:

Advertisements

Վիլյամ Սարոյան. «Մեքսիկացին» – էսսե

Վիլիամ Սարոյանի ձևավորման մեջ մեծ դեր է խաղացել ինքնակրթությունը, ամերիկյան ու համաշխարհային գրականության ընթերցումը, հարազատ ժողովրդի մշակույթը, ավանդույթները, պատմության տարրերի ժառանգումը, ինքնատիպությունը։ Այս պատվածքում հեղիանակը մեքսիկացու հետ ցույց է տալիս, որ միշտ էլ ելք կա և միշտ չի որ առաջին մերժումը վերջնական է: Մեքիկացին իր համառությամբ կարողացավ անել այնպես, որ այգու տերը փոխեր իր որոշումը: Կարծում եմ այս պատմածքը կարող է լինել նաև մոտիվացնող և դրթել մարդկանց չհանձնվել: Իսկ հորեղբայրը իրականում ավելի չոր, բայց միևնույն ժամանակ բարի մարդ էր՝ ով վերջիվերջո փոխեց իր որոշումը և աշխատանք տվեց մեքսիկացում: Սակայն շատ մեծ դեր ուներ այս ամենի մեջ տղան, կածքում եմ նա շատ խելացի էր ու իր միջնորդության շնորհիվ և հորեղբայրը և մեքիկացին կարողացան իրավիճակից օգուտ ստանալ: Բոլորիս կյանում էլ հաստատ կլինեն նմանատիպ դեպքեր, մարդիկ կլինեն ովքեր չեն վախենա և առաջ կտանեն իրենց գործը ու կլինեն նաև մարդիկ ովքեր հանձնվում են առաջին չստացված անգամից:

«Մեքսիկացին»

 

Անհանդուրժողականություն

Մարդկանց միշտ դժվար է եղել ընդունել իրենցից տարբերվողներին, երբեմն դա հասել է ծայրահեղությունների: Ինձ համար մարդու մեջ կարևոր է միայն բնավորությունը, արտաքինը փոխելը չափազանց հեշտ է դարձել: Ի ՞նչ տարբերություն ինչ գույնի է մարդու մաշկը, մազերը, հագուստը: Մեզ համար նորմալ է դարձել ուրիշի անձնական կյանք մտնելը, քննարկելը մոռանալով նրա էության մասին: Չնայած ժամանակի հետ մարդիկ դարձել են ավելի հանդուրժող ու սովորել են ընդունել իրար ինչպիսին կան: Երբեմն ուրիշների կարծիքները և վերաբերմունքը հասցնում են մարդկանց անինքնավստահության ու նմանատիպ շատ հոքեբանական խնդիրների: Եթե սովորենք մարդկանց չգնահատել արտաքինով շատ բան կարող է փոխվել մեր իրականության մեջ:

 

Պյութագորասի բացահայտումները

Այսօր ճշգրիտ հնարավոր չէ հիմնավորել ոչ ժամանակը, ոչ էլ այն մարդուն, որ հայտնաբերել է ոսկե հատումը: Շատ հետազոտողներ համարում են, որ ոսկե համամասնությունն առաջինը հայտնաբերել է հույն մաթեմատիկոս և փիլիսոփա Պյութագորասը:
Պյութագորասը ծնվել է 570թ. մ. թ. ա. Սամա կղզում: Նա լքում է իր հարազատ կղզին և ուղևորվոմ է ճանապարհորդելու: Նա լինում է Եգիպտոսում, որտեղ գերի է ընկնում և տեղափոխվում Բաբելոն: Այստեղ քրմերը տվեցին նրան հնարավորություն սովորելու թվերի տեսությունը, երշտություն և փիլիսոփայություն: Հասուն տարիքում Պյութագորասը հաստատվեց Կրոտոնում, որտեղ հիմնեց խիստ փակ միություն: Պյութագորասի հետևորդներին է պատկանում մաթեմատիկայի, երաժշտության տեսության, փիլիսոփայության հանճարեղ բացահայտումները, սրանք մինչ օրս չեն կորցրել իրենց նշանակությունը:

Continue reading “Պյութագորասի բացահայտումները”

Հավաքից հավաք

Ուսումնական տարվա կատարած աշխատանքներ՝
Ժամանակակից հայ գրողներ
Նախագծային ուսուցման ստուգատես
Թարգմանական ուսումնական աշխատանք
Հովհաննես Թումանյան
Վահան Տերյա
Հայերենի բառարաններ
«Լուցկիներով աղջիկը» 
«Փոքրիկ դրախտ»
Մխիթար Սեբաստացի
Ավետիք Իսահակյան
Էպոս-Սասնա Ծռեր
Կոմիտասյան դասեր
Կուզեի լինել – Ռաբինդրանաթ Թագոր
«Տոնացույց» նախագիծ

 

 

 

 

 

 

 

Անասնաֆերմա

Կարծում եմ այս ստեղծագործությունը այն մարդկանց մասին է, որոնք սկսել են գիտակցել իրենց իրավունքները և արդեն պահանջմունքներ ունեն: Ապստամբություն անելու ժամանակ բոլորը շատ միասնական ու համերաշխ էին, իսկ հետագայում արդեն բոլորը բաժանվեցին խմբերի, ամենախելացիները դարձան գլխավոր, իսկ գլխավորներին լուռ վստահողները դարձան ամենաշատ աշխատող և ենթակա մարդիկ: Եթե մարդը դեռ պատրաստ չէ պաշտոնի, մի օր հաստատ կմոռանա հավասարության ու արդարության մասին: Վիպակի իմաստը հենց դա էր, խոզերը նմանվեցին մարդկանց, սկսեցին վերապահել իրենց ու դարձան հարբեցող ինչպես նախկին տերերը:

Անասնաֆերմա

Ժամանակակից հայ գրողներ

«Հայ ժամանակակից գրողներ»  հախագծի շրջանակներում ծանոթացա և կարդացի Հրաչյա Սարիբեկյան ստեղծագոծություններին: Ինձ հատկապես դուր եկավ «ԲԱՑ ՄՆԱՑԱԾ ՇԻՐԻՄ»-ը:
Այս պատմվածքը իսկապես օրինակն է նրա, ինչը կատարվում է հիմա: Երիտասարդները մոռանում են իրենց այն հարազատներին, որոնք մեծացրել և սիրել են նրանց: Կարծում եմ՝ չի կարելի այդքան անտարբեր լինել այն մարդկանց նկատմամբ, ում համար կարևոր է մեր ուշադրութունը: Հերոսը անգամ չէր գնացել իր տատիկի հողարկավորությանը մասնակցելու, և այդ միտքը նրան հանգիստ չեր տալիս. ամենավատ զգացումը մեղքի զգացումն էր, որը զգում էր հերոսը: Նա այնքան էր հեռացել իր հարազատներից, որ անգամ չէր կարողանում գտնել շիրիմը, որի շնորհիվ նա, հնարավոր է, հանգստություն գտներ: Ինձ համար անընդունելի է այդ անտարբերությունը, որը կարող է վիրավորել հարազատ մարդկանց: